Czujnik z belką wspornikową to czujnik siły/ważenia oparty na konstrukcji belki wspornikowej. Jego głównym elementem czujnikowym jest konstrukcja przypominająca belkę-(tj. belka wspornikowa), której jeden koniec jest sztywno zamocowany (zaciśnięty lub zakotwiczony), a drugi całkowicie swobodny, wykorzystując konstrukcję mechaniczną, w której jeden koniec jest nieruchomy, a drugi poddawany działaniu siły.
Kiedy na wolny koniec lub belkę zostanie przyłożona siła zewnętrzna (taka jak siła lub ciśnienie), belka wspornikowa ugnie się (odbije). Czujnik wykrywa to minimalne odkształcenie lub wynikającą z niego zmianę powiązanych wielkości fizycznych i przekształca je w mierzalny sygnał elektryczny (taki jak zmiany napięcia, rezystancji, pojemności lub częstotliwości), wykrywając w ten sposób zmierzoną wielkość. Powszechnie stosowane zasady wykrywania obejmują typy piezorezystancyjne, piezoelektryczne, optyczne, pojemnościowe i rezonansowe.
Do głównych zalet tego typu czujników zalicza się stosunkowo prostą i zwartą konstrukcję, stosunkowo łatwą konstrukcję i produkcję, niski koszt, wygodną instalację, umiarkowaną czułość i dobrą liniowość. Jego podstawowa zaleta polega na połączeniu prostej konstrukcji mechanicznej z różnorodnymi mechanizmami konwersji sygnału, co pozwala na szerokie zastosowanie.
Czujniki z belką wspornikową są szeroko stosowane w przemysłowych i komercyjnych zastosowaniach ważenia, takich jak elektroniczne wagi platformowe, wagi zasypowe, wagi taśmowe, systemy dozujące, ważenie kontrolne procesu i testowanie siły. Ich głównymi ograniczeniami są słaba odporność na obciążenia boczne/mimośrodowe, duża wrażliwość na siły działające poza kierunkiem pomiaru oraz ograniczona zdolność przeciążania.